Kre­dyt fir­mowy to naj­bar­dziej popu­larna forma finan­so­wa­nia dzia­łal­no­ści gospo­dar­czej. Polega na otrzy­ma­niu od banku lub innej insty­tu­cji finan­so­wej okre­ślo­nej kwoty pie­nię­dzy, którą należy zwró­cić w ratach wraz z odset­kami. Okres spłaty kre­dytu może wyno­sić od kilku mie­sięcy do kilku lat. Kre­dyt fir­mowy może być wyko­rzy­stany na dowolny cel zwią­zany z dzia­łal­no­ścią gospo­dar­czą, np. na zakup środ­ków trwa­łych, inwe­sty­cje w roz­bu­dowę firmy, finan­so­wa­nie bie­żą­cych wydat­ków.

Leasing ope­ra­cyjny to rodzaj umowy leasingu, w któ­rej leasin­go­dawca (np. firma leasin­gowa) kupuje wybrany przez leasin­go­biorcę (np. firmę) śro­dek trwały i oddaje go mu w użyt­ko­wa­nie w zamian za mie­sięczne opłaty. Po zakoń­cze­niu umowy leasingu leasin­go­biorca może wyku­pić przedmiot leasingu lub nie. Jest do dobre roz­wią­za­niem dla firm, które nie chcą być wła­ści­cie­lami środ­ków trwa­łych. Pozwala fir­mie na korzy­sta­nie z środ­ków trwa­łych bez koniecz­no­ści pono­sze­nia kosz­tów ich zakupu, utrzy­ma­nia i napraw. Leasing operacyjny w całości traktowany jest jako usługa.

Leasing finan­sowy, znany rów­nież jako „leasing kapi­ta­łowy” lub „leasing zwrotny”, to forma finan­so­wa­nia, która umoż­li­wia korzy­sta­nie z róż­nego rodzaju akty­wów, takich jak samo­chody, sprzęt prze­my­słowy czy nie­ru­cho­mo­ści, bez koniecz­no­ści ich natych­mia­sto­wego zakupu. W leasingu finan­sowym leasin­go­biorca (osoba lub firma korzy­sta­jąca z aktywa) zobo­wią­zuje się do regu­lar­nych płat­no­ści leasin­go­wych w zamian za moż­li­wość korzy­sta­nia z aktywa przez okre­ślony okres czasu. Po zakoń­cze­niu umowy leasin­go­wej, leasin­go­biorca ma zazwy­czaj opcję zakupu aktywa po wcze­śniej usta­lo­nej cenie, która może być sym­bo­licz­nie niska. Główna róż­nica mię­dzy leasin­giem ope­ra­cyj­nym, a finan­sowym polega na tym, że w finan­sowym amor­ty­za­cja przedmiotu leasingu leży po stro­nie leasin­go­biorcy. W cało­ści jest trak­to­wany jako sprze­daż, nie usługa.

Fak­to­ring to forma finan­so­wa­nia bie­żą­cej dzia­łal­no­ści gospo­dar­czej poprzez wykup nie­prze­ter­mi­no­wa­nych fak­tur. Fak­tor (np. firma fak­to­rin­gowa) wyku­puje od firmy fak­tury z odro­czo­nym ter­mi­nem płat­no­ści za okre­śloną kwotę, w któ­rej zawarte są odsetki. Firma otrzy­muje pie­nią­dze natych­miast po zawar­ciu umowy fak­to­rin­go­wej, a fak­tor ściąga należ­no­ści od dłuż­nika.